Mijn naam is Jim, ben 34 jaar en werkzaam bij defensie. In het verleden heb ik vaak rugproblemen gehad. Waaronder 2 hernia’s. 1 hernia is operatief behandeld en de andere is gelukkig met alleen fysiotherapie verholpen.
Maar eind Mei 2021 veranderde mijn leven.
Al twee maanden van tevoren kreeg ik last van uitstraling naar mijn benen. Door mijn ervaring met hernia’s begon ik gelijk mobiliserende oefeningen te doen die de fysio altijd gaf. Dit werkte niet. Toch maar rap contact gezocht met de fysio. Die gaf weer wat oefeningen mee en dacht dat het waarschijnlijk ischias was. Dit werkte ook niet en de pijn werd rap erger. Geen pijnstiller hielp.
Uiteindelijk was de pijn zo erg dat ik niet zelf meer kon rijden en ik dus opgehaald moest worden door familie. Ik ben gelijk bij m’n moeder gaan wonen omdat ik mijn appartement niet meer in kon.
Een dag later gebeurde het: ik lag ‘s avonds op bed en moest niezen. Gelijk schreeuwde ik het uit van de pijn. Nog nooit had ik zo’n heftige pijn ervaren. Ik was alleen met mijn moeder. Die belde in paniek de SEH. Die vonden het niet nodig om een ambulance te laten komen, maar ik kon wel een pijnstiller komen halen. Gelukkig kon mijn broer deze ophalen. Na deze ingenomen te hebben, zakte de pijn gelukkig. Maar toen toen ik uit bed wilde komen, deden mijn benen niets meer. Intussen was het nacht en viel ik in slaap. ‘S ochtends kon ik heel voorzichtig wel lopen met een rollator. Maar ik merkte dat ik al bijna 24 uur niet geplast had. Hierop heb ik weer de huisartsenpost gebeld. Een uur later kon ik langskomen.
Toen ik binnengeroepen werd door de arts was deze erg nonchalant. Dit veranderde toen hij mijn blaas scande. Ik had er 1400 ml inzitten, terwijl je bij 350/400 ml echt op springen staat. Hij kreeg gelijk paniek in z’n ogen (superfijn als patiënt!!) en belde gelijk een ambulance om mij z.s.m. naar het Erasmus MC te brengen. Hij vertelde mij dat ik hoogstwaarschijnlijk een caudaleasie had en dat ik in dat geval binnen 24 uur geopereerd moest worden. Ik had nog geen idee wat een caudaleasie inhield.
In het Erasmus werd zijn diagnose bevestigd met een MRI. Om 20.00 uur die avond ben ik geopereerd. Na gelukkig heel voorzichtig weer op mijn benen te kunnen staan en te schuifelen, ben ik ontslagen in het ziekenhuis. Van daaruit ben ik gelijk naar het Militair Revalidatie Centrum in Doorn gegaan om verder te revalideren.
Langzaam kwam het besef dat mijn leven lichamelijk voor de rest voor mijn leven veranderd was. Later zou ook blijken dat dit mentaal ook zo was.
Er werd mij verteld dat de eerste 6 maanden cruciaal zijn voor het herstel. Na een jaar zijn de (rest) verschijnselen waarschijnlijk permanent. Toevallig had ik een reis gepland staan naar IJsland over precies 6 maanden. Dit was mijn doel en stip op de horizon!!
Deze maanden ben ik vol bezig geweest met revalideren met verschillende therapieën zoals fysio, bekkenfysio, ergo, psychologisch en sporten/zwemmen. Hiervoor zat ik doordeweeks intern.
De lastigste tijd was ‘s avonds op de kamer daar. Dan zat ik daar alleen en begon dan toch veel te googelen over caudalaesies. Ook begin je dan na te denken over je toekomst: zal ik ooit weer normaal kunnen lopen en heel misschien weer kunnen hardlopen? (Mijn passie) Zal ik ooit een vriendin kunnen krijgen met de seksuele gevolgen? Zou ik ooit nog zelf kinderen kunnen krijgen? Zal ik nog kunnen blijven werken binnen defensie waar m’n passie ligt?
Dit was mentaal een zware tijd. Dit was een soort rouwperiode.
Wonder boven wonder ging het steeds beter, en kon ik in December zelfs naar IJsland!! Dit was echt een gigantische mijlpaal waar ik ontzettend dankbaar voor ben dat dit gelukt is!
Uiteindelijk is het me zelfs gelukt militair fit te worden en m’n baan te behouden. Dit overtrof mijn stoutste verwachtingen!!
Intussen zijn we een paar jaar verder. Ik heb een superlieve vriendin gevonden en het gaat nu goed!!
Wat ik nu nog merk van mijn Caudaleasie:
De achterkant van mijn benen en onderkant van mijn voeten zijn nog grotendeels gevoelloos. Uitplassen gaat soms moeizaam. M’n ontlasting is vaak hard. En het gevoel in m’n kruis is minimaal. Maar ik ben super dankbaar en heb veel geluk dat ik zo weinig restverschijnselen heb. Praktisch kan ik alles weer behalve hardlopen vanwege gedeeltelijke afwezigheid van de aansturing naar mijn kuitspieren. Maar hier valt prima mee te leven.
Na een tijd te twijfelen om mijn verhaal te delen, heb ik dit toch gedaan. Waarom? Omdat ik merkte tijdens het googelen destijds dat je bijna alleen maar doem verhalen ziet.
In mijn geval is het gelukkig behoorlijk meegevallen. Wat zeker niet vanzelfsprekend is natuurlijk!! Maar mijn boodschap is: mocht je nog in de beginfase van je herstel zitten, probeer een doel te stellen voor jezelf en daar naartoe te werken. En als het mentaal zwaar wordt: blijf praten met de mensen in je omgeving en zoek contact met lotgenoten via internet.